Kristin Pater (26 jaar) vertelt over Mindfulness

Carrière maken voordat de vlam dooft.

Na een turbulente periode kreeg ik van mijn therapeute te horen dat een cursus Mindfulness een goede manier zou zijn om mijn therapie op een positieve manier af te ronden. Mindfulness zou mij de handvaten geven die ik nodig heb om me niet gek te laten maken in mijn dagelijks leven. Ik moet bekennen dat ik sceptisch was. Je wordt tegenwoordig namelijk dood gegooid met deze term. Iedereen schijnt aan Mindfulness te doen, maar vrij weinig mensen weten er werkelijk iets van af als je op de man af vraagt wat het betekent om deze vorm van het Boeddhisme te beoefenen.

Zelf woon ik in Amsterdam, en het leven gaat hier snel, razendsnel. De meeste vuurtjes worden in rap tempo gedoofd in deze hectische stad en dan vooral bij vrouwen van mijn leeftijd. Als je tussen de 25 en de 35 jaar oud bent lijk je in een soort ‘twilight zone’ terecht te zijn gekomen waarin je je gehele levenspad al uitgestippeld had moeten hebben. Dit leidt tot zo’n hoge vorm van stress dat een burn-out een logisch gevolg is.

De gesprekken tussen kennissen in een grote stad zijn niet meer de gezellige gesprekken die je onder het genot van een biertje in een kroeg hebt, waarbij je oprecht geïnteresseerd bent in je gesprekspartner. Het zijn vluchtige gesprekken geworden die nog het meest met sollicitatiegesprekken van doen hebben. Er wordt gevraagd naar je baan, hoe lang je er al werkt en als je een baan hebt wordt er gegarandeerd een wenkbrauw hoog opgetrokken, als je antwoordt dat je al meer dan twee jaar door dezelfde werkgever wordt uitbetaald. Carrière maken moet je, en als dat niet lukt moet je snel een kind nemen en naar plekken als Almere of Landsmeer verhuizen.

Ik ben er eerlijk gezegd doodmoe van geworden, en kwam terecht bij de Mindstudio, waar ik met open armen ben ontvangen door de lieftallige Trees van Hennik, die de Mindfulness zelve lijkt te zijn. Al na het eerste half uur van de eerste les had ik de smaak te pakken. Het blijkt helemaal niet raar te zijn om op een kussentje te zitten in kleermakerszit, je ogen te sluiten en het leven op je af te laten komen. Het is juist ontzettend bevrijdend.

Er ging een wereld voor me open toen ik besefte dat ik niet hoef op te boksen tegen de strijd wie de beste baan heeft weten te bemachtigen, wie het creatiefste brein heeft of wie in het kleinste maatje past. Ik heb geleerd dat dit je ego is. Het mooiste is nog dat hoe minder je naar je ego luistert, hoe makkelijker het is jezelf niet altijd te hoeven bewijzen.

Tijdens de gesprekken die ik vroeger als hectisch ervoer en waar ik minstens een week van moest bijkomen, lijkt het nu alsof ik van een afstandje kijk naar het gesprek. Ik zie mijn gesprekspartner duizelingwekkende salto’s maken om mij de loef af te steken. Ik waardeer het enorm dat er een show van zulk hoog kaliber voor mij wordt opgevoerd, maar ik ben niet onder de indruk noch heb ik de neiging zo’n zelfde show op te voeren en dat is een enorme opluchting.

Ik heb geleerd in het ‘Nu’ te leven. Voor de mensen die dit te geiten-wollen-sokkerig vinden klinken; probeer maar eens even te zitten, zonder iets te moeten. Zonder iets te willen. Alleen maar zitten en het Nu ervaren. Moeilijk? Ontzettend! Heerlijk en de moeite waard? Absoluut!

Zelfs Trees die al jarenlang Mindfulness beoefent, geeft toe dat het af en toe heel moeilijk is in het Nu te leven. Ik kan me er alles bij voorstellen. Ik moet mezelf nog maar al te vaak tot de orde roepen als ik in mijn gedachte de was aan het opvouwen ben, een boodschappenlijstje maak of aan het bedenken ben wat ik meeneem op vakantie, terwijl ik deze nog helemaal niet heb geboekt. Het is een lange leerweg, maar dan wel een verdomd fijne!

Na de cursus Mindfulness te hebben afgerond kan ik zelfs op de meest hippe locaties in hartje Amsterdam met trots vertellen dat ik al zeven jaar een relatie heb, al zes en een half jaar dezelfde baan en dat ik met mijn maatje 38 ook heel gelukkig kan zijn in een studio op twee hoog achter. Fijne bijkomstigheid; omdat ik zo in het Nu zit, kan ik op zulke momenten extra genieten van de verbijsterde gezichten die zo’n mededeling teweeg brengt.

Mijn vlammetje is niet langer gedoofd en ik raad iedereen aan zo nu en dan te zitten en te genieten van het Nu, dat is namelijk het enige wat telt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *